தேர்வு

உறவுகள் (மே 2014) நாவலிலிருந்து…

இரவெல்லாம் கண்விழித்து
படித்ததை நினைவில் வைத்து
‘படித்தது மட்டுமே வரவேண்டும்’,
எனும் மந்திரத்தை உதடுகள் உச்சரித்து
தேர்வெழுதச் செல்லும் அதிகாலை நேரம்!

வினாத்தாளைத் தொடாமல் கண்கள் வெறிக்க,
விடைத்தாளைப் பட்டும் படாமல் பேனா முத்தமிட
மூளையோ விடாமல் சண்டித்தனம் செய்ய
தேர்வெழுதும் படபடப்பான நேரம்!

மேலும் படிக்க…

தாய்மை

அன்பென்ற மொழியிலே (ஏப்ரல் 2013) நாவலிலிருந்து…

அகம் மயங்கிய
தருணத்தில் உருவானாய்!
என்னை சரி பாதியாய் கொண்டு
என்னில் கருவானாய்!
பெருகி வளர்ந்து,
கவலைகள் அனைத்தையும்
அண்டவிடாமல் அகற்றினாய்!
அசைந்து, உருண்டு
மனம் நிறைய பரவசத்தை
தடையில்லாமல் புகட்டினாய்!
உதைத்து, விளையாடி,
தெவிட்டாத இன்பத்தை
அளவில்லாமல் ஊட்டினாய்!
சுகமான வலி கொண்டு
இதமான விழி நீர் திரண்டு
என் தாய்மைக்கு வழி வகுத்தாய்!
கண்களில் வெள்ளம் புரள
நெஞ்சம் மொத்தமாய் கரைய
என் பெண்மையை ஒளிர வைத்தாய்”
என் பெண்மைக்கு மெ(மே)ன்மை சேர்த்தாய்!

பயணம்

தந்தையின் கைப்பிடித்து
அன்னையின் மடி சாய்ந்து
அண்ணனிடம் சண்டையிட்டு
ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் அமர்ந்து
சென்ற பயணம், தித்திக்கும் பயணம்!

தந்தை இறங்கித் தண்ணீர் வாங்கச் செல்ல
ஓட்டுனர் வண்டியை கிளப்ப முயல
அச்சசத்தில் என் சுற்றுப்புறம் மறக்க,
என் தந்தை வண்டியில் ஏறியதை உணராமல்,
‘ஐயையோ வண்டியை எடுக்காதீங்க
என் அப்பா இன்னும் வரலை’
என்று நான் வீரிட்டு அலறியது,
அண்ணன் அவமானப்பட்டு முறைத்தது,
என் நினைவுகளில் படங்களாய் விரிகிறது
இன்றும் பசுமையாய்!

முதல் பிரிவு

என் அன்னையை,
பிரிய நேர்ந்த முதல் நாள்!
பள்ளிக்கூடத்தில்,
நான் சேர்ந்த அந்த நாள்!
*நான் அழுது புரண்டது
என் ஆசிரியர் மிரட்டியது
தோழர்-தோழியர் தேற்றியது
எதுவும் நினைவிலில்லை.
*பிரிவைத் தாளாமல் கண்களில் நீர் படர
தனித்து விட முடியாமல் மனம் பதற
எந்தன் நன்மையே கருத்தில் மேலோங்க
விலகும் என் தாயின் முகம்
இன்றும் நினைவிலிருக்கிறது!

முதல் வேலை

பனி படர்ந்த காலை வேளையில் கானம் பாடி
கண்களில் மகிழ்ச்சி கலந்த பய ரேகை சூடி,
நெஞ்சினில் பந்தய குதிரையின் வேகம் கூடி
பரவசத்துடன் கூடிய அவசரத்துடன் ஓடி
என் இருக்கையை ஆர்வத்துடன் நாடி
பணி செய்யும் என் முதல் வேலை
நிம்மதி கூடிய இன்பத்தை தருவிக்கும் வேலை(ளை)

மழை…

மூடுபனி நெஞ்சம் (அக்டோபர் 2015) நாவலில் இருந்து…

விண்ணில் தொடங்கி
என் மூச்சுக்குழலில் இறங்கினாயோ
நெஞ்சமதில் வாசம் கொண்டாயோ!
விட்டு, விட்டு விழுகிறதே
பட்டு, பட்டுத் தெறிக்கிறதே
உன்னை விடாமல் தொட்டுவிட
நெஞ்சமது துடிக்கிறதே!
கண்ணோடு மணியாக
நெஞ்சோடு உன் வாசம்
உன் வரவை நோக்கியே
எதிர்பார்க்கும் எந்தன் நேசம்…

விடுமுறை

மின்மினிக் கனவுகள் (மார்ச் 2017) நாவலில் இருந்து…

தங்கையாய், தம்பியாய்
என் வானில் பறந்த சித்தியின் பிள்ளைகளைக்
காணச் செல்லும் பள்ளி விடுமுறை!
களைப்பில் இரவு பெரியவர்கள் உறங்க
களிப்பில் சிறியவர்கள் கத்தி முழங்க
என்ன பேசினோம் என்றே தெரியாமல் கதைத்து
உறக்கத்தைத் துரத்தும் விடுமுறை!
வயிற்றுக்குள் சென்ற உணவு செரித்து
காலியான வயிறு மீண்டும் பசித்து
அரவமில்லாமல் அடுக்களையில் புகுந்து
நளபாகத்தைத் தொடங்கி,
தோசைச் சாப்பிட்டு ஏப்பம்விட்ட விடுமுறை!
மீண்டும் படுக்கையில் விழிகள் இருளை வெறிக்க
மூளை தாங்காமல் வேலை நிறுத்தம் செய்ய
இமைகள் பாரம் தாளாமல் மூட
உதடுகளோ பேசி அழிச்சாட்டியம் செய்யும் விடுமுறை!
உறக்கத்தை தழுவும் நேரத்தில்
‘விடிஞ்சுடுச்சு’ என்ற பெரியவர்களின் குரலில்,
‘தூங்க நேரமாயிடுச்சு…
இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும்’ என்று
ஒப்பந்தம் பேசி, தூங்கிய விடுமுறை!
அன்றிரவும் ஒப்பந்தம் குதூகல காற்றில் பறக்க,
மீண்டும் அதே கதை தொடரும் விடுமுறை!
ஏன்? விடுமுறையின் இறுதி வரையிலுமே
தொடரும் இக்கதை!
பேச்சிற்குத் தான் பொருளில்லை
ஆனால், பேசிய நிமிடங்களுக்கு?
மீண்டும் என்று வரும்
விடுமுறையில் சென்ற எங்கள்
அர்த்தமுள்ள விடுமுறை?

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑